W dniach 22–26 października 2026 roku jedenastoosobowa reprezentacja Grupy Ratownictwa Jaskiniowego (GRJ) wzięła udział w dorocznym sympozjum organizowanym przez irlandzką unię speleologiczną i ratowniczą – SUICRO (Speleological Union of Ireland / Irish Cave Rescue Organisation).
Bazą wydarzenia był Lady Gregory Hotel w miejscowości Gort (hrabstwo Galway), położonej na obrzeżach jednego z najbardziej charakterystycznych rejonów krasowych w Europie – płaskowyżu The Burren.

Krasowy poligon: The Burren
Wybór lokalizacji nie był przypadkowy. Sąsiadujący z Gort płaskowyż The Burren (irl. Boireann – „skalista ziemia”) w hrabstwie Clare obejmuje około 260 km² unikatowego krajobrazu krasowego. Grube, sięgające nawet 800 metrów warstwy wczesnokarbońskich wapieni sprzed 325 milionów lat, w połączeniu z intensywnymi opadami atlantyckimi, ukształtowały tu gęstą sieć szczelin, głębokich zapadlisk i rozległych systemów jaskiniowych.
Surowy, bezleśny mikroklimat i specyfika tutejszych wód krasowych tworzą wymagające środowisko do działań jaskiniowych, a w szczególności ratowniczych.

Sympozjum SUICRO i wyzwania pogodowe
Sympozjum SUICRO to najważniejsze doroczne święto irlandzkiej społeczności jaskiniowej, łączące prelekcje, pokazy eksploracyjne, targi sprzętu oraz zintegrowane manewry ratownictwa jaskiniowego. To właśnie udział w części warsztatowo-manewrowej był głównym celem wyjazdu zespołu GRJ.
Irlandzka pogoda szybko zweryfikowała wstępne założenia. Pierwotny plan zakładał przeprowadzenie pełnej pozorowanej akcji ratunkowej w jaskini The Coolagh River. Ze względu na kilkudniowe, ulewne deszcze wejście do jaskini – będące aktywnym ponorem zbierającym wodę ze znacznego obszaru zlewni – uległo całkowitemu zalaniu.
Działania przeniesiono do systemu Pollnagollum–Poulelva (The Dove Cave). Na miejscu warunki hydrologiczne również okazały się skrajne: potężny wodospad w strefie otworowej niemal uniemożliwiał swobodną rozmowę, a korytarzami płynął wezbrany potok.
Mając na uwadze bezpieczeństwo, zmienne warunki wodne oraz szerokie grono uczestników (obejmujące zarówno doświadczonych ratowników, jak i członków lokalnych klubów), organizatorzy zdecydowali o przekształceniu manewrów w trzy równoległe panele warsztatowe.

Przebieg manewrów: warsztaty zadaniowe
Ratownicy GRJ zostali zintegrowani z zespołami irlandzkimi w ramach trzech grup specjalistycznych:
1. Zespół technik linowych i transportu pionowego
Grupa linowa realizowała dwa główne zadania:
- Układ wyciągowy wewnątrz jaskini: Budowa stanowiska do ewakuacji poszkodowanego w noszach z głębokiej, wąskiej szczeliny na końcowym odcinku zaplanowanej trasy. Użyte techniki to z-rig oraz floating pulley (odciąg z bloczka z możliwością luzowania). Stanowiska były zrobione z trzech spitów + o-ringi. W jednym przypadku należało dołożyć punkt systemu Petzl Coeur Pulse 12mm ( są obecnie stosowane przez ICRO jako punkty stanowiskowe do “load sharing”/stanowsko ratownicze ). Z powodu intensywnych opadów deszczu tego dnia, wodospad pokrywał linie wyciągania noszy. Zastosowano dodatkową line jako tyrolkę ukośną w celu uchronienia poszkodowanego przed zmoknięciem.
- Tyrolka zewnętrzna i pokonanie progu zapadliska: Zorganizowanie transportu noszy z poziomu dna zapadliska przy otworze na krawędź terenu. Dolne stanowisko oparto na trójpunktowym punkcie zwalnianym półwyblinką. W partii górnej zastosowano trójnóg unoszący linę nośną, aby umożliwić ominięcie skalnego uskoku. Ze względu na brak litych punktów skalnych w strefie krawędziowej, stanowisko górne zbudowano z około dwumetrowych stalowych prętów wbitych w podłoże oraz specjalnych kotew darniowych (pazury wbijane w zwartą murawę – technika zbliżona do stosowania szabli śnieżnych).
Wnioski techniczne: Konstrukcja stanowisk gruntowych okazała się w pełni stabilna. Wysokość trójnogu okazała się jednak niewystarczająca do automatycznego pokonania krawędzi zapadliska – płynne przejście noszy wymagało bezpośredniej asysty ratowników manewrujących noszami na progu, skąd ładunek bezpiecznie przejęto i przetransportowano drogą lądową do ambulansu.

2. Zespół łączności podziemnej
Głównym celem grupy łączności było przetestowanie i porównanie trzech niezależnych systemów transmisji danych oraz głosu w specyficznych, mokrych warunkach krasowych:
- polskiego systemu bezprzewodowej łączności przezskałowej SPELLCOM,
- szwajcarskiego systemu tekstu przezskałowego Cave-Link
- klasycznej, przewodowej łączności polowej.
Równoległe wdrożenie tych trzech rozwiązań pozwoliło na wymianę doświadczeń w zakresie odporności sprzętu na zakłócenia, wilgoć oraz ograniczenia propagacji sygnału przez zróżnicowane warunki geologiczne.

3. Zespół medyczny
Mieszana grupa ratowników medycznych miała za zadanie zabezpieczyć pozoranta podczas symulacji. Do zadań medyków należało monitorowanie parametrów życiowych, zabezpieczenie poszkodowanego przed hipotermią w warunkach silnego wiatru i deszczów w rejonie otworu.
Warto odnotować, że znaczne natężenie hałasu wywołane szumem podziemnej rzeki oraz pobliskiego wodospadu stanowiło istotną przeszkodę w prowadzeniu osłuchiwania pacjenta, co wymagało zastosowania alternatywnych metod oceny stanu klinicznego.
Wymiana doświadczeń, zwiedzanie i podziękowania
Wspólne działania w mieszanych zespołach były doskonałą okazją do bezpośredniej konfrontacji procedur, nazewnictwa oraz rozwiązań sprzętowych stosowanych w Polsce i w Irlandii.
Nasz wyjazd nie ograniczył się jednak wyłącznie do jaskiń. Choć irlandzka aura zdecydowanie nas nie rozpieszczała – serwując niemal bez przerwy porywisty wiatr i rzęsisty deszcz – dzięki niezwykłej gościnności i zaangażowaniu naszych gospodarzy mieliśmy okazję zobaczyć kawałek tego fascynującego kraju na powierzchni. Odwiedziliśmy m.in. majestatyczne Klify Moheru (Cliffs of Moher) oraz słynny megalityczny grobowiec – dolmen Poulnabrone, stanowiący jeden z najstarszych i najbardziej fotogenicznych symboli The Burren.
Dziękujemy naszym przyjaciołom z ICRO za niesamowicie ciepłe przyjęcie, bezinteresowną pomoc, otwartość i fantastyczną atmosferę na każdym kroku. To było wspaniałe spotkanie ludzi połączonych tą samą pasją.

Mamy ogromną nadzieję, że już niebawem zrewanżujemy się taką samą gościnnością i spotkamy się ponownie – tym razem na naszych polskich jaskiniowych szlakach. Do zobaczenia!
